Home» Music »Feature

एउटा प्रेमी गायकको बयान


म २७ सालमा पोखरामा जन्मिएँ, जाडो यामको पुस २७ मा । त्यो दिन पृथ्वी जयन्ती थियो (अहिले त मनाइन छाडियो) । पाँच छोरा थिए मेरो घरमा र दुइ छोरी । म तेस्रो नम्बरको थिएँ । मेरा सानीमा र ठूली आमा धार्मिक हुनुहुन्थ्यो । बढी सङ्गत उहाँहरुसँगै भयो । किनभने उहाँहरुसँग जाँदा म हार्मोनियम छुन पाउँथें, भजन गाउन पाउँथें । उहाँहरुले पनि मलाई हौस्याउनु हुन्थ्यो ।

हाम्रो पसल थियो, खित्रिङ मित्रिङ बेच्ने । त्यसैले पैसाको अभाव कहिल्यै भएन । म ज्यादा रेडियो सुन्थेँ । रेडियोमा आएका नारायणगोपाल, अरुण थापाका स्वर मलाई कण्ठस्थै हुन्थे । सुनेका लय र शब्द मलाई तु. आउँथे । अधिकांश समय म क्यासेट र रेडियो सुन्थेँ । बाँकी कुरामा मलाई पेन्टिङ गर्न औधि मन पर्दथ्यो । पेन्टिङ गर्दा मूलतः म मान्छेका अनुहारहरु बनाउँथें । शायद पेन्टिङको कमाल हुनुपर्छ- मेरो अक्षर अझै पनि सुन्दर छन् ।

म राम्रो बाँसुरीवादक थिएँ । तर एक दिन लोचन दिदीले (भट्टराई) गायकले बाँसुरी बजायो भने स्वर धोद्रिन्छ भन्ने सुझाव दिनुभएपछि गायक हुने महात्वाकांक्षी मैले त्यो पनि छाडिदिएँ । बाँसुरी बजाउन छाड्नुको अर्को कारण पनि थियो । रेडियोमा सबैको नाम भन्थ्यो- गायक, गीतकार र सङ्गीतकारको । तर यो गीतको बाँसुरीवादक फलानो भनेको कहिल्यै सुनिनँ । त्यसपछि मलाई लाग्यो, नामै नआउने विधामा म किन ऊर्जा सिध्याऊँ !

म फूटबल खेल्थेँ । तेक्वान्दो रुचाउँथेँ । फूटबल चाहिँ किन छाडेँ भने, एक दिन गोलकिपर बसेको थिएँ । फूटबलले मेरो औँलै भाँचिदियो, मानौँ धेरै दिनदेखिको रिस सबै पोखिदिएको होस्, त्यसले ! मैले पनि त्यही दिनदेखि कसम खाएँ, फूटबलको 'फ' पनि खेल्दिनँ । त्यस्तै, तेक्वान्दोको प्रसङ्ग पनि मेरो जीवनमा रोचक बनेर रहृयो । म राम्रो खेलाडी थिएँ, तेक्वान्दोको । तेक्वान्दोले फूर्ति दिन्छ, शक्ति दिन्छ । तर त्यो शक्ति कतिखेर कहाँ प्रयोग गरुँ हुँदोरहेछ मान्छेलाई ! एक दिन त्यो शक्ति प्रयोग गर्न हामीहामीबीच 'ग्याङ फाइट' भयो । यो फाइटका कारण मेरो टाउकोमा चोट लाग्यो । म अस्पताल भर्ना भएँ । त्यसै दिनदेखि मैले तेक्वान्दो पनि त्यागे ।

यसरी हेर्दा मैले जीवनमा आएका धेरै कुराहरु त्याग्दै गएको देख्छु । बाँसुरी त्यागेँ, फूटबल त्यागेँ, तेक्वान्दो त्यागेँ, पेन्टिङ त्यागेँ । ती सबैमा मेरो सम्भावना थियो, मैले नाम र दाम कमाउन सक्थेँ । एउटा इज्जतिलो जिन्दगी धान्न सक्थेँ । तर मैले ती सबै क्रमशः त्यागेँ तर गायन त्यागिनँ ।

म गायनमा जम्न २०५५ सालले ठूलो भूमिका खेलेको छ । त्यसै वर्ष राष्ट्रव्यापी रुपमा आयोजित आधुनिक गीत प्रतियोगितामा म प्रथम भएँ । यो खुशी कस्तो खुशी रह्यो भने तीन दिन त निदाउनै सकिनँ, खुशीले ! त्यो दिन म अझै सम्झन्छु । ६२ जना प्रतिस्पर्धामा थिए, मेरो नम्बर ४२ औँ नम्बरमा थियो । अरुका गीत प्रत्यक्ष प्रसारणमा सुन्दै म प्रतियोगितामा भाग लिन गएको थिएँ । तर किन हो, मलाई चाहिँ केही न केही टाइटल जित्छु भन्ने लागिरहेको थियो तर प्रथम नै हुन्छु भन्ने थिएन ।

नाम कमाएपछि मलाई तत्काल एउटा भिडियो फिल्ममा सङ्गीत दिने प्रस्ताव आयो । 'तिम्रो कसम' (२०५७) को बार स्टुडियो पोखरामा रेकर्ड भइरहेको थियो । त्यहाँ एक जना केटी आइन् । स्वर निकै मीठो लाग्यो तिनले गाएकी थिइन्- जिन्दगी नै उदास मेरो । यसपछि मैले उनलाई प्रमोट गर्ने निधो गरेँ । यसपछि मैले उनलाई फूलबारी रिसोर्टमा गाउन अनुरोध गरेँ । तर उनको घरमा निकै करले मात्र स्वीकृति दिइएको थियो । मैले उनलाई पोखरा एफएमका विभिन्न कार्यक्रममा कार्यक्रम सञ्चालन गर्न पनि उत्प्रेरित गरेँ । गर्दै जाँदा बसिबियाँलो, ब्लास्ट फ्रम द पास्ट, तपाइँको रोजाई हाम्रो आवाज, बरपिपल जस्ता कार्यक्रम हामीले सँगै गर्‍यौँ ।

राति अबेरसम्म फूलबारी रिसोर्टमा सँगै गाइन्थ्यो, त्यसपछि बिहानदेखि मध्य दिउँसोसम्म कार्यक्रम सँगै चलाइन्थ्यो । वरपर चाहिँ हाम्रो 'लभ' पर्‍यो भनेर कुरा काट्दा रहेछन् ! पछिसम्म मलाई थाहा थिएन, उनी नै मेरो जीवनसङ्गीनी हुन् । म त केसम्म भन्थेँ भने, म ब्रह्मचारी हुन्छु । तर घरका मान्छे मेरो ब्रह्मचर्य तोड्न प्रतीज्ञ झैँ थिए ।

एक दिन मलाई झुक्याएर केटी हेर्न कहीँ पठाइयो । त्यहाँ पुगेपछि मलाई लाग्यो, बिहे त गर्नुपर्छ तर मेरो पेशा र भावना नै नबुझ्ने केटीसँग किन बिहे गर्ने ? त्यसपछि सँगै हिँडेको छेउकै साथी, जोसँग विगत दुइ वर्षसम्म सँगै गाइयो, सँगै कार्यक्रम चलाइयो- उनलाई सोधेँ, "के तिमी मसँग बिहे गछ्र्यौ -" उनको अनुहार रिसले रातो भयो । "यस्तो प्रश्न किन गरेको ? मैले त तपाइँलाई कहिल्यै त्यस्तो नजरले हेरेको छैन", उनको प्रतिक्रिया रहृयो । "तर अबदेखि सोच, अबदेखि त्यही नजरले हेर", मेरो आग्रह थियो । उनको माइतमा त यो प्रस्तावलाई शुरुमा रुचाइएन तर पछि उहाँहरु सकारात्मक हुनुभयो ।

हाम्रो बिहेको दोस्रो महिनादेखि नै जाउँ है पोखरा (२०५९) टूर थियो । जहाँ हामीले मज्जाले हनिमून मनायौँ । विराटनगर, धरान वीरगंज, काठमाडौँको यो टूरले हामी दुवैलाई मज्जाले गाउने अवसर दियो । फूलबारी रिसोर्टमा काम गर्दागर्दै गएको तीन वर्षघि नयाँ वर्षो दिनमा अन्नपूर्ण होटल (काठमाडौँ) मा हामीलाई गजल गायकका रुपमा नियुक्त गर्‍यो । अहिले हामी दुवै जना त्यहीँ सन्तुष्ट छौँ ।

केही समयअघि हामी दुवैको गीति एल्बम चयन (२०६४) बजारमा आयो । यसको व्यापार सन्तोषजनक नै छ । तर नयाँ एल्बमका काम पनि साथमै चलिरहेको छ । हामी दुवैले सङ्गीतकार किरण कँडेलसँग मिलेर चिनो निकाल्दैछौँ । प्रकाश सायमी, अनील शाहीसँग मिलेर त्यो कहिले घाम एल्बमको काम भइरहेको छ । यसअघि बेस्ट अफ रामभक्त जोजिजु (२०६३), चरणामृत (२०६२), जोजिजु ब्रदर (२०५८), लक्ष्य (२०५७), भाग्य (म्युजिक नेपाल), सुमिरण गर हरिको नाम (२०५६) जस्ता एल्बम बजारमा आइसकेका छन् । समग्रमा मेरो सङ्गीत यात्रा सन्तोषजनक छ । मलाई अहिले स्रोताले लोक आधुनिक, फ्यूजन, गजल तथा मधुर मेलोडीयुक्त गीतका लागि चिनिसक्नु भएको छ ।

यो अलग कुरा हो, सङ्गीतमा २०६३ सालमा स्वर्ण पदक पाएँ, असल जीवनसाथी इतुलाई पाएँ, तपाइँहरुजस्ता श्रोता पाएँ तर मेरो महत्वाकांक्षा यत्तिमै सेलाएको छैन । सङ्गीतका माध्यमबाट समाजसेवा गर्ने मेरो अनेक योजनाहरु थाती नै छन् । बस् मात्र तपाइँको हौसलाको खाँचो छ । मलाई चिन्नु भयो ? मेरो नाम रामभक्त जोजिजु क्या त !

 
Click Here To Read Previously Posted Article    Click Here To Read Next Article          
 
More on Feature
Related Tags:
प्रेम र विवाह गायक रिलिज लुकेका कुरा क्या बात ! कीर्तिमान गायिका तातोपीरो रुचि सङ्गीतकार कन्सर्ट नेपाली तारा उपलब्धि हल्ला गीतकार विचार भिडन्त पेज थ्री बजारमा ट्रयाक बाहिर
Browse Tags in Other Group
 
 
Tags in City Sightings
festival releases celebrity party events story wedding bandhs & protests bizarre traffic real picture hi-life city beauty pageant travel culture awards
Browse all Tags in Group
Tag groups: cinema, city sightings, city updates, fashion & grooming, health, misc, music, relationship, technology, television, weird & interesting,