Home» Cinema »Review

फेरि अर्को साइनो, कस्तो साइनो !

सिनेमाका कथाकारले यस चलचित्रको विषयवस्तुलाई यसरी अर्थ्याएका छन्- गैर सरकारी संघसंस्थाहरुले अनाथ र बेसहारा बालबालिकालाई मोफसलबाट राजधानीमा ल्याई कलंकी आइपुगेपछि अलपत्र पारेर छोडिंदिंदा खाते उपनाम पाउन बाध्य बालबालिकाको मार्मिक व्यथा ।

काठमाडौँमा आफूजत्रै उमेरको एउटा बालकले तिनलाई पाल्छ र ठूलो पार्छ, क्याम्पस पढाउँछ । तिनीहरु कलेजमा जान्छन्, एउटै केटीलाई दुइ दाजुभाइले प्रेम गर्छन् र अन्तिममा दाइले कान्छो भाइको लागि आफ्नो प्रेम बलिदान यस कारणले गर्छ कि ऊ यस संसारमा केही दिनको पाहुना हो भन्ने थाहा छ । उसलाई रक्त क्यान्सर छ र उसको सानो आयुमा केटीले गर्ने एकोहोरो मायामा आफूलाई समाहित गर्न सक्तैन ।

तर सिनेमा लेखकले अनाथ बालबालिकाको कथा भने पनि यो कतैबाट अनाथको चलचित्र छैन । शुरुवातमा टाउकोमा उनीहरु अनाथ भएकाले अर्का अनाथले पालेको कथा एउटा पक्ष छ र त्यो कथा उनीहरु ठूला हुँदानहुँदै सकिन्छ । त्यसपछि जब ती पालिएका केटाहरु कलेज पढ्न थाल्छन्, टुहुरोपनको कथा सकिन्छ र एउटा प्रेममय संसारमा प्रवेश गर्छन् । जहाँ नायक-नायिकाको मन परापर र त्यसमा आफ्नै भाइ मुख्य प्रतिद्वन्द्वि बन्न पुग्छ । यहाँ आइपुग्दा चलचित्र अनाथहरुको होइन, एउटा सम्पन्न परिवारका बिग्रिएको सन्तानको कथा बन्न पुग्छ र त्यहाँ अनाथ हुनुको पीडा छैन । क्याम्पसमा एकाएक उदाउँछे, एउटी परिचयहीन युवती । त्यसलाई प्रेम गर्ने होड चल्छ, दाजुभाइबीच ।

शुरुवातको केही मिनेटपछि चलचित्र यसरी अड्किन्छ कि कथा नै अघि बढ्न मान्दैन । दोस्रो चरणमा चलचित्र प्रवेश गर्दा बल्ल थाहा हुन्छ, चलचित्रका मुख्य नायकलाई ब्लड क्यान्सर रहेछ र ऊ आफ्नो पीडा लुकाएर बाँचिरहन्छ, ताकि आफ्नो उपचारले घरको आर्थिक दुरावस्थालाई अझै गाढा नबनाओस् । तर घरमा कति ऋण छ, उसको उपचार गर्न कति खर्च लाग्छजस्ता कुरालाई चलचित्रमा कहीँ खुलाइएको छैन ।

यसरी यो एउटा चलचित्र चरणबद्ध रुपमा तीन चलचित्रको स्वाद दिन सफल भएको छ । पहिलो चरणमा अनाथहरुको कथा बोकाएर, दोस्रो चरणमा प्रेमको कथा स्वाद चखाएर र तेस्रो चरणमा रक्त क्यान्सरले ग्रस्त एक रोगीको पीडा देखाएर । तर यी तीन वटै चरणबाट गुज्रिँदा दर्शकलाई कतै पनि रमाइलो अनुभव हुँदैन । बोझिल सम्वाद, बोझिल पटकथा र बोझिल निर्देशनका कारण चलचित्र हेर्नलायक बन्न सकेको छैन । बरु एक दृश्यमै निखिल उफ्रेर आउँछन् र दर्शकको ताली पाउन सफल हुन्छन् ।

चलचित्रका निर्देशक यसको सन्देश यसरी परिभाषित गर्छन्- रगतको साइनोभन्दा मानवीय भावनाको साइनो बलियो र प्रगाढ हुन्छ । तर रक्त क्यान्सरग्रस्त काका र उसकी भतिजीबीचको गम्भीर समझदारी र प्रेम चलचित्रमा कहीँ पुष्टि गर्ने प्रयास गरिएको छैन । भाउजु र दुइ देवरबीचको गाढा प्रेम र मायालाइ कतै खुलाइएको छैन । यस्तो अवस्थामा चलचित्र खल्लो खिचडी सावित भएको छ र लाग्छ, नारायण पुरीले निर्देशनका कखग सिक्न अझै बाँकी छ ।

यो सिनेमाले उति राम्रो व्यवसाय गर्ला भन्ने लाग्दैन । किनभने तीन वर्षघि नै बन्न थालेको र आर्थिक कारणले पर््रदर्शनमा रोकिएको यो चलचित्रमा जुन कलाकारहरुको भीड उपस्थित गराइएको छ, ती सबै आउट डेटेड छन् । उत्तम प्रधान सिक्किम बस्न थालेको निकै भइसकेको छ । झरना वज्राचार्यले बम्बईमा नै डेरा जमाएको पनि वर्षदिनभन्दा बढी भइसक्यो । यस्तो अवस्थामा दिलिप र निखिलको अनुहारले चलचित्र चल्ला भनेर आँकलन गर्नु मूर्खता हुनेछ । चुस्त पटकथा र त्यस्तै निर्देशनको अभावका कारणले यो चलचित्र नेपाली चलचित्र उद्योगमा संख्या थप्नु बाहेक अन्य योगदान दिन सक्दैन ।

प्रमुख कलाकारहरुः दिलीप रायमाझी, उत्तम प्रधान, मेलिना मानन्धर, झरना बज्राचार्य, प्रिया रिजाल, शान्ति मास्के, गोपाल भुटानी आदि ।

निर्माण संस्थाः अ क्रियटिभ ग्रुप मुभि मेकर्स प्रालि
निर्देशकः नारायण पुरी
प्रस्तुतिः खेम राई
कथाः उत्तम प्रधान
आलेखः विकास आचार्य
संगितः सचिन सिंह
नृत्यः बसन्त श्रेष्ठ
द्वन्द्वः राजेन्द्र खड्गी
छायाकनः उमेश श्रेष्ठ र कुमार बखती
सम्पादनः शिव पुरी

 
Click Here To Read Previously Posted Article    Click Here To Read Next Article          
 
More on Review
Browse Tags in Other Group
 
 
Tags in Misc
Books Home
Browse all Tags in Group
Tag groups: cinema, city sightings, city updates, fashion & grooming, health, misc, music, relationship, technology, television, weird & interesting, work and office,
 
 
Your Name: City Country
Your Email:
Rate this Article: 
Comments:
Security Code: