Home» City Life »Updates

पूरा हुन्छन् सपना, देख्ने साहस गर्नुपर्छ


- अच्युत कोइराला

शहरमा अहिले एउटा रेडियोको खूप चर्चा छ । धेरैले भनिरहेका छन्, त्यस्मै छ मजा । त्यसैले त स्थापनाको केही महिनामा नै यो रेडियोको चर्चा एक कान, दुइ कान, मैदान बनेको छ ! अझै पनि बुझ्नु भएन ? लौ ! म त रेडियो अडियोको कुरा गर्दैछु, जुन काठमाडौँको १०६.३ मेघाहर्जमा दैनिक १८ घण्टा प्रसारित भइरहेको छ ।

यो रेडियो सुनिसक्नु भएको छ भने यो हास्य रेडियोका बारेमा जिज्ञासा हुनसक्छ । अथवा यो रेडियो नसुन्नेहरुलाई जिज्ञासा हुनसक्छ, किन त यसको यति बिघ्न चर्चा ?

यो रेडियो अन्य रेडियोभन्दा अलि फरक रुपमा प्रस्तुत हुँदै आएको छ । हरेक कार्यक्रममा हास्य व्यङ्य बोलिरहेको हुन्छ । विज्ञापनसमेत धनिया र रामबिलास वा विजुली र का बेमान अथवा लाहुरेदाइका लवजमा बज्छन् । विज्ञापन सुन्दै हाँस उठ्ता छन् । त्यसैले त कतिपयले कार्यक्रम सुन्नु भन्दा पनि विज्ञापन सुन्न मन लाग्छ भन्छन् ।

गएको भदौ १२ गतेदेखि टेष्ट ट्रान्समिशन र असोज १ गतेदेखि नियमित प्रसारण शुरु भएको यो रेडियो अडियो कमेडी च्यानलका रुपमा स्थापित भइसकेको छ । त्यसैले त यो च्यानलले गएको मंसीरमा हरिवंश आचार्यको 'बर्थ डे' सेलिब्रेशन गर्‍यो । १८ घण्टाको पूरा कार्यक्रम आचार्यमा समर्पित गरियो र अझै पनि ख्यातिप्राप्त कमेडियनहरुको बर्थ डे यसरी नै चलाउने लक्ष्य राखिएको छ । यस्तो कमेडी च्यानललाई पूर्णता दिन मनोज गजुरेल, दीपाश्री निरौला, जितु नेपाल, गोपाल नेपाल फिस्टे, का बेमान, बिजुली, श्रीप्रसाद थापा 'लाहुरेदाइ' आदि प्रख्यात कलाकारहरु यहाँ काम गरिरहेका छन् । अरु त अरु यस रेडियोको नियम के छ भने यहाँ निराशावादी गीत बजाउन पाइदैन । त्यसैले त नारायणगोपालका समेत कतिपय गीत बज्दैनन् ! त्यसैले होला कतिपय अवस्थामा त प्रत्येक ४० सेकेण्डमा फोन गर्ने 'फ्यान'हरुको कमी छैन ।

अब तपाइँलाई पक्कै लाग्ला, यस्तो 'आइडिया' झिक्ने रेडियो सञ्चालक चाहिँ कस्तो होला ? यी पहिले रेडियो सगरमाथामा काम गर्थे । त्यसपछि कम्युनिकेशन कर्नरमा जागीरे पनि भए । कम्युनिकेशनमा काम गर्दै जाँदा यिनलाई देशमै एउटा कमेडी च्यानल टड्कारो महसूस भयो । तर अरुकोमा जागीर खाँदा च्यानल खोल्न पाइन्छ ? भन्ने नैतिक प्रश्नले उनलाई निकै गाँज्यो । तर उनले सपना पूरा गरिछाडे । यी हुन्, दीपेन्द्र खनियाँ । उनलाई देख्दा यस्तो लाग्छ, सपना देख्ने साहस मात्र गर्नुपर्छ, त्यो पूरा हुन्छ- इमान्दार प्रयास भयो भने ।

आफ्नो आर्थिक ल्याकतले नभ्याउने भएपछि अहिले उनले नयाँ बिजनेस पार्टनर थपेका छन् । आप्रवासी नेपाली बद्रीप्रसाद पाण्डेले उनको यो 'कन्सेप्ट' मन पराएपछि अहिले रेडियो अडियोलाई सफलताको सगरमाथामा पुर्‍याउने लक्ष्यका साथ काम गरिरहेका छन्, खनियाँ । आउनुहोस्, उनका बारेमा केही जिज्ञासा मेटौँ-

तपाइँलाई यस्तो रेडियो खोल्न के कुराले प्रेरित गर्‍यो ?
म सामुदायिक रेडियोमा हुर्किएँ । मैले राम्रा अग्रजहरुको साथ पाएँ । मिहिनेत गर्ने वातावरण पाएँ । तर पनि मेरो आफ्ना केही सपना थिए । ती सामुदायिक रेडियोमा पूरा हुन सक्थेनन् । केही आइडियाहरु फुर्थे, तिनलाई कार्यान्वयन गर्ने वातावरण चाहिँ थिएन । सामुदायिकताका आफ्नै सीमितता थिए । त्यसैले आफ्नो सपना पूरा गर्न मैले कमेडी च्यानल खोलेँ ।

रेडियोतिर कसरी आकषिर्त हुनुभयो ?
म पहिलेदेखि नै रेडियोको फ्यान थिएँ । रेडियोमा बोल्ने मान्छेहरु भगवान जत्तिकै महान् लाग्थे । रेडियो नेपालको प्राङ्गणमा कार्यक्रम प्रस्तोतालाई नै हेर्न भनेर पनि उतिबेला गइन्थ्यो । कार्यक्रमको फ्यान क्लब बनाएर रक्तदान कार्यक्रम समेत गरियो । मेरो पहिला पत्रिका पसल थियो । त्यो पत्रिका पसलमा केही पत्रकार दाइहरु पत्रिका लिन, पढ्न आउनु हुन्थ्यो । राजन शर्मा दाइ जो अहिले च्यानल नेपालमा हुनुहुन्छ, उहाँलाई मैले जिस्किएर रेडियोमा काम गर्नुपर्‍यो भनेँ, उहाँले रेडियो सगरमाथाका स्टेशन म्यानेजर घमराज लुइटेलसँग चिनजान गराइदिनु भयो । मैले भोलेन्टियर काम गर्न थालेँ । न्यूज लेख्न थालेँ, बज्न थाल्यो । म हौसिएँ । समाचार प्रतिको आकर्षण कस्तो थियो भने मैले पसलबाट पैसा चोरेर ३५ सय रुपियाँको रेकर्डर पनि किनेँ । मतलब, रेडियोमा काम गर्न पाए हुन्थ्यो भन्ने त्यत्रो इच्छा थियो ।

तपाइँको आवाज त रेडियोको आवाज होइन नि, मतलब उति राम्रो भ्वाइस त होइन नि, होइन ?
सही भन्नु भयो । रेडियो सगरमाथामा पछि तरकारीको भाउसमेत प्रसारण गर्ने भएपछि मेरो जिम्मेवारीमा पर्‍यो त्यो काम । बिहान-बिहान ४ बजे उठ्थेँ, दरभाउ टिप्थेँ र ७ बजे कार्यक्रममा प्रसारण गर्थेँ । एक पटक रेडियो सगरमाथामा सञ्चालक समितिको बैठक थियो । बैठकमा धेरै कुरा उठे, तीमध्ये पनि मेरो स्वरको पनि कुरा उठ्यो । मैले ज्यादै सम्मान गर्ने व्यक्ति केदार शर्मा जो सञ्चालक समितिको उपाध्यक्ष पनि हुनुहुन्थ्यो, उहाँले मलाई त चिन्नु हुन्नथ्यो, भन्नुभयो- 'तरकारीको भाउ भन्ने को हुनुहुन्छ, प्लीज, प्लीज उहाँले भोलिदेखि नै भन्न छाडिदिनुहोस् । यो भ्वाइस यति इरिटेटिङ छ कि मैले त्यही भ्वाइसका कारण रेडियो सगरमाथा नै सुन्दिनँ ।'
यो भनाइले मेरो अनुहार रातोपीरो भयो । साथीहरुले मलाई पुलुक्क हेरे । मलाई मर्नु भयो । तर यो टिप्पणीले मलाई आफ्नो कामका बारेमा पुनर्विचार गर्नुपर्ने समय दियो । स्वरलाई निखार्न मैले भ्वाइस थेरापी गरेँ । निराशालाई सधैँ आशाले जित्थ्यो । त्यसैले पनि अरुले जतिसुकै कुरा काटे पनि म कहिल्यै पछाडि फर्केर हेर्दिनँ । मलाई ती कुराले छुदैनन् ।

निकै कुरा काट्छन् कि क्या हो ?
एउटा वर्ग छ, जो अरुको कुरा काट्नमा मजा मान्छ । मैले यो रेडियो खोलेपछि कोही एनआरएनलाई मूर्गा बनायो भन्नेहरु पनि देखिए । कसैले यो फूच्चेले के गरिखाला भने । अनि केहीले के भने, कोहीले के । यो भन्ने सिलसिला तपाइँले सिर्जनात्मक काम गरुञ्जेल र सफल नहुञ्जेलसम्म जारी रहन्छ ।

रेडियोमा महत्वपूर्ण दिन कतिखेर आयो ?
त्यो चाहिँ २०५६ बैशाखमा । किनभने मैले लगभग एक वर्ष एक पैसा पनि नपाई काम गरेँ । मैले धेरै थोक जानेँ, सिकेँ । त्यसपछि मलाई के लाग्यो भने सधैँ भोलेन्टियर गरेर मात्र हुँदैन । त्यसपछि मैले बैशाखदेखि नआउने निर्णय गरेको थिएँ । तर त्यतिबेलै पत्रकारहरुलाई नियुक्तिपत्र दिइयो ।

त्यतिबेलाको कुनै रोचक क्षण ?
के भयो भने फलाना फलानालाई नियुक्त गरियो र मासिक तलब यति भनेर तोकियो । तर मेरा केही साथी र मेरो त नाम नै उल्लेख थिएन । पछि प्रशासनमा मलाई बोलाइयो । तपाइँको नियुक्ति त छ तर पूरा समय दिन सक्नु हुन्छ कि हुन्न भनेर प्रश्न गरियो । म त रेडियोका लागि नै जन्मिएको थिएँ । मलाई त्यो दिन जति खुशी धेरैपछि रेडियो अडियोको लाइसेन्स लिँदा मात्र भएको थियो ।

अहिले सम्झँदा सगरमाथामा के राम्रो काम गरेँ जस्तो लाग्छ ?
त्यहाँ मैले आफ्नै कन्सेप्टमा तीन कुरा बनाएँ । हरेक दिन तीन वटा कुराहरु प्रसारण हुन्थ्यो । त्यसमा साहित्य, सिनेमा, सङ्गीतलगायत सामाजिक अन्य धेरै कुरा समावेश गरिन्थे । पाठकका प्रतिक्रियासमेत संलग्न हुन्थे । पाठकका प्रतिक्रिया नआएका दिन हामीले पाठक पत्र आएन, त्यसैले पाठकपत्रको साटो गीत सुन्नुस् भनेर इमान्दारिताका साथ भन्थ्यौँ । यो इमान्दारिताले नै होला, कार्यक्रम यति हिट भयो कि सबै अग्रज व्यक्तित्वहरुले कम्प्लिमेन्ट दिनुहुन्थ्यो ।

पछि तपाइँ कम्युनिकेशन कर्नर नामक अर्को संस्थामा जानुभयो, किन ?
पछि कस्तो भयो भने म सानै उमेरमा त्यहाँको छोटे हर्ताकर्ता बनेँ । हुन पनि म बिहान ९ बजेदेखि बेलुकी ११ बजेसम्म हुन्थेँ । कामप्रतिको लगावले नै होला, सबैले ममाथि विश्वास गर्नुहुन्थ्यो । स्टेशन म्यानेजर घमराज लुईटेल सरले त कतिसम्म भन्नुहुन्थ्यो भने कहिलेकाहीँ कार्यक्रम रिपिट पठाउँदा पनि फरक पर्दैन । तर मनले मान्दैनथ्यो । र, एक समय मलाई चेक एण्ड ब्यालेन्स गर्ने व्यक्ति नै कोही भएन । यसले गर्दा यति सानै उमेरमै मेरो करियर बर्बाद हुने भयो भनेर केही सिक्नका लागि कम्युनिकेशन कर्नर गएको थिएँ । त्यहाँको प्रस्ताव ज्यादै आकर्षक पनि थियो र गोपाल दाइसँग पनि सिक्नु पर्ने धेरै कुरा भएकाले म त्यहाँ गएको थिएँ ।

पछि आफैँले रेडियो खोल्ने विचार गर्नुभयो, किन ?
मेरो एक जना साथी हुनुहुन्थ्यो, सँगै काम गर्दथ्यौँ । सशिन्द्र गौतम । उहाँले दामन (हेटौँडा नजिक रमणीय स्थल) मा प्रतिध्वनि एफएमको लागि लाइसेन्स लिनुभयो । मलाई त्यसपछि दुइ वर्षसम्म निद्रा लागेन । मैले पनि त्यस्तै केही गर्नुपर्छ भन्ने मलाई लागिरह्यो । तर के गर्नुपर्छ भन्ने सोच स्पष्ट थिएन । तर विस्तारै योजना बन्दै गए र आज रेडियो यो स्वरुपमा आयो ।

तपाइँ त कम्युनिकेशनमा काम गर्दागर्दै त्यस्तै प्रतिस्पर्धी जन्माइरहनु भएको थियो, गाह्रो लागेन ?
गाह्रोको कुरा नगर्नुस्, धेरै पटक मलाई अपराधबोध समेत भयो । गोपालदाइलाई कसरी भनुँ भन्ने कुरा सोच्न पनि सकेको थिइनँ । जब मसँग लाइसेन्स हात पर्‍यो, मैले उहाँलाई यो कुरा सुनाउने निर्णय गरेँ । तर मैले उहाँलाई भन्नै सकिनँ । मेरा हातगोडा लुगलुग कामिरहेका थिए, मेरो ओठ लर्बराइरहेको थियो । मैले सोचेको थिएँ, मैले रेडियो दर्ता गरेको थाहा पाएपछि उहाँ रिसाउनु हुनेछ, गाली गर्नु हुनेछ.... तर केही भएन । उहाँले हाँसेर भन्नुभयो, "तिमीले मलाई पहिल्यै भनेको भए धेरै कुरामा हेल्प गर्न सक्थेँ । तर ठीकै छ, आउँदा दिनमा केही पर्‍यो भने मलाई सम्झिनु.... ।' अब तपाइँ आफैँ भन्नुस्, यस्तो भन्न सक्ने व्यक्ति कि त भगवान् नै हुनु पर्छ कि त त्यो व्यक्ति महान् नै हुनु पर्छ ।

तपाइँले त कुनै एनआरएनलाई मुर्गा बनाउनु भयो रे नि ?
सबैले प्रयोग गर्ने शब्द यही हो । तर मैले उहाँलाई फकाएको होइन । मेरो कन्सेप्ट मन पराउनु भएर लगानी गर्नु भएको । हुन पनि म एउटा साधारण व्यक्ति थिएँ, व्यापारी थिइनँ । मसँग कन्सेप्ट थियो, तर पैसा कम थियो । यस्तो अवस्थामा मैले एउटा यस्तो विश्वासिलो व्यक्तिको आवश्यकता थियो, जुन सबै कुरा बद्री (पाण्डे) दाइमा थियो । मिडियामाथिको लगानी बालुवामाथिको पानी भन्ने उहाँलाई पनि थाहा थियो । उहाँले मलाई ठूलो सहयोग गर्नुभयो र आज हामी पार्टनर बन्यौँ । तर उहाँ न त मूर्गा हुनु भएको हो, न त मूर्गा बनाएको हुँ ।

हल्ला नगरी चर्चा पाइसक्नु भयो नि ?
अँ, जे होस्, श्रोताहरुले मन पराइदिनु भयो, त्यसमा खुशी लागेको छ । अब औपचारिक रुपमै यसको घोषणा गर्ने योजनामा छु । मंसीरको अन्त्यतिर तपाइँले पनि निम्तो पाउनु हुनेछ ।

अन्त्यमा केही... ?
जसले पनि सुन्नु भएको छ र मन पराइदिनु भएको छ, ती सम्पूर्ण श्रोतालाई हार्दिक धन्यवाद र सुन्न नपाउनु भएकाहरुका लागि के गर्ने भन्ने योजना बुनिरहेको छु । आशा गरौँ, भविष्यमा उहाँहरुका लागि मैले केही गर्न सकुँ !

 
Click Here To Read Previously Posted Article    Click Here To Read Next Article          
 
More on Updates
Related Tags:
हल्ला समलिङगी मोबाईल पेट्रोल सेलेब्रिटी awards माओवादी संविधानसभा crisis celebrity अनुभव festival streets hi-life events
Browse Tags in Other Group
 
 
Tags in Relationship
sex dating divorce cheating kissing marriage honeymoon friends tips gifts breakup infidelity parties know women attracting girls know men attracting guys flirting love personal valentine's day ex-love occassion fun read memories Family
Browse all Tags in Group
Tag groups: cinema, city sightings, city updates, fashion & grooming, health, misc, music, relationship, technology, television, weird & interesting, work and office,